مطربان یک نفس جانانه زدند/دل ما را بگرفتند و آلت مردانه زدند

ساقیا جام می ام پر تر از این/که صوفیان به نفسی یک پیمانه زدند

مست من بیش تر از باده و می/عاشقان مستی خود بر در یارانه زدند

جام می و حجله لیلی کجاست/لعنت کَسان را که دم از وصل عاشقانه زدند

مطربانیم که از می و ساقی ، بخوان/نفس ما گرفتند و به بیگانه زدند

گُل امید دریغ است در این وادی غم/گِل مارا در آتشِ گلخانه زدند

به کجا چنین شتابان چمن از نسیم پرسید/نداند که غم در ره میخانه زدند

مطرب آن است که مست از می غم/مطربان نیست که بر تنبک و دیّاره زدند

مطربان همه در جوش و خروش/صوفیان جملگی عاشق و دیوانه زدند

مرگ نباشد ره عشاق عدن/عاشقان همگی بر ره افسانه زدند